Deze film is voor mij inspiratiebron geweest voor het schrijven van een score waar bij alles (commentaar, ondertitels, e.d.) wat in de oorspronkelijke documentaire wel te zien is, is weggelaten. alleen de beelden bleven over. 

In de oorspronkelijke versie is de muziek eerst separaat geschreven, daarna "analoog"gemonteerd. D.w.z. dat de muziek via partituur, orkest en studioopname tot stand is gekomen en daarna onder de beelden is gemonteerd. Mijn versie is rechtstreeks op de beelden gecomponeerd met behulp van samples (in een studio opgenomen losse noten van alle denkbare instrumenten in een symfonieorkest die door middel van  4 computers weer tot een geheel wordt samengevoegd). Precies onder het beeld. Daardoor is de timing van de muziek veel exacter.

De muziek is geheel op die beelden geschreven. Ik heb rekening gehouden met de verhaallijn zoals in de oorspronkelijke versie te horen en te lezen was, maar dat muzikaal vertaald. Ik heb rekening gehouden met het ritme van de montage, het meest spannende onderdeel van schrijven onder beeld. De muziek beweegt mee met de wisseling van de beelden en het tempo van de shots.

Over de film schrijft Digg.be: Het is gemakkelijk om te vergeten, bij het bekijken van Alain Resnais’ documentaire ‘Nuit et Brouillard’, hoe vers de wonden van de Tweede Wereldoorlog nog waren op het moment dat de film werd gemaakt. We leefden in 1955, de oorlog was nog maar tien jaar afgelopen en het publiek bestond niet, zoals nu, voor 99 procent uit mensen die hem nooit hadden meegemaakt. Iederéén die op dat moment oud genoeg was om zich naar een bioscoop te slepen had de Duitse bezetting ervaren. Wanneer we tegenwoordig naar films kijken over die periode (fictie of niet), doen we dat altijd vanop een zekere afstand. De Tweede Wereldoorlog en de holocaust, liggen zestig jaar achter ons, ze zijn een abstractie geworden, een historisch feit dat zich laat uidrukken in cijfers en statistieken, maar dat uiteindelijk grotendeels betekenisloos is geworden. We halen de schouders op, zeggen “God, dat moet toch vreselijk zijn geweest, die tijd,” en dan... Tja, en dan gaan we een frisse pint pakken. In ’55 was dat veel minder het geval. ‘Nuit et Brouillard’ was één van de eerste documentaires over het onderwerp en ondanks z’n ultrakorte speelduur van slechts 32 minuten, wordt hij nog steeds gezien als één van de meeste krachtige. Lees verder.....