Mijn moeder zong dit liedje toen ik jong was. Een vreselijk zielig liedje. Mijn versie heeft niet het trekzak gehalte wat mijn familie graag ziet, maar meer hoe ik mij voelde bij het luisteren van dit verhaal met zo'n slechte afloop. Ontdaan en machteloos.

Oma Els versie:

In een heel klein aardig huisje

Moet je daar eens binnen zien

Ligt op een heel klein stro matrasje

Een meisje van een jaar of tien

 

Op een keer zei Willemientje

'T is nu voor de laatste keer

Kom nog een uurtje bij me zitten

Want morgen ben ik er niet meer

 

Geef mijn pop maar aan Marietje

En mijn beer aan broertje Koos

Toen Willemientje dit gezegd had

Sloot ze de oogjes voor altoos

 

Oh wat huilde die arme moeder

Oh wat huilde die arme vrouw

Omdat ze haar lieve Willemientje

Nooit meer op aarde kussen zou

 

Internet versie

In een heel klein aardig huisje

Moet je daar eens binnen zien

Ligt op een heel klein stro matrasje

Een meisje van een jaar of tien

 

Dat is lieve Willemientje

Die haar oogjes treurig had

En haar roze, roze kleurtjes

Liepen van haar wangen af

 

Op een avond riep ze moeder

Kus me voor de laatste keer

Kom nog even bij me zitten

Want morgen ben ik er niet meer

 

Geef mijn pop maar aan Marietje

En mijn beer aan broertje Koos

Toen Willemientje dit gezegd had

Sloot ze de oogjes voor altoos

 

Een, twee, drie, vier dagen later

Toen ze in haar kistje lag

Werd ze naar het stille kerkhof

Naar haar grafje heen gebracht

 

Ach wat huilde die arme moeder

Ach wat huilde die arme vrouw

Dat zij haar kleine Willemientje

Nooit meer zien of kussen zou