Demolition of Mandere

https://vimeo.com/404253211

Je wenst het niemand toe. Je wenst het iedereen toe. Want het leven moet nu eenmaal geleefd worden.

Een muziekwerk van mij dat ikzelf positioneer in de buitencategorie. Een muzikaal verhaal waar zoveel in zit van mezelf maar ook van de wereld waarin ik leef, de wereld van jou en van mij. Autobiografisch, alles omvattend, verdrietig, angstig, episch, helend, hoopgevend en met een happy-end. Een werk dat ik niet elke dag schrijf. Niet nog een keer wil schrijven.

Iets over de muzikale inhoud. Ga alsjeblieft niet luisteren op je mobiel zonder oren. Doe je het toch, ga niet mekkeren dat het k•• is. De trompet speelt de ik-figuur. In eerste instantie begint de ik-figuur in een vijandige omgeving. De ik-figuur wordt belaagd door boze machten die hem willen vermorzelen. De ik-figuur ontworstelt zich aan die omgeving en wordt steeds meer zichzelf, zijn lot, zijn bestemming.

Er gebeurt dus een heleboel. Nou ja luister maar. Een enkele quote over wat ik muzikaal doe, echt een heel klein detail: je hoort de tamboerijn als ratelslang. Maar zijn is zoveel meer symbolen in deze muziek. Ik ga het verder niet uitleggen, het was heftig genoeg. Trouwens, dat hoor je vanzelf.

De trompet komt terug aan het eind in een omgeving waarin die veilig is. Er mag zijn en gelukkig is.

Ik ga in ‘Demolition of Mandere' muzikaal even helemaal uit mijn dak. Alles wat ik geleerd heb. Waar muziek voor bedoeld is. Om te duiden, te beleven, om te zijn.

Hilke, mijn lieve vrouw gaf me bij het beluisteren een goeie hint om het begrijpelijker te maken: de muziek is als een tsunami. Het leven kan je overrompelen, overspoelen.

Ik schreef dit werk in één enkele dag. Heus waar. In een tijd dat mijn muziek niet werd begrepen, zoals veel van mijn werk uit die tijd. Het zij zo, want daar was het ook niet voor bedoeld. Het was toen heel intensief om te componeren. Alsof een ballon leegliep. Als de tekening op Soundcloud die ik hierbij uitgezocht heb. Snel, heftig, kleurig.

Nu heb ik de noten van toen gereconstrueerd. Wat een feest! Als ik ernaar luister en aan het herscheppen ben, een ongelooflijk mooi werk. Een van de buitencategorie. Ontroerend. Emotioneel. Een levensles. Een geschenk. Vind ik zelf natuurlijk. Je mag ervan vinden wat je maar wil. Op sociaal-wenselijke reacties zit ik niet te wachten.  

De luisteraar waarschuw ik wel. Ik gebruik alles wat ik mijn macht heb om mijn verhaal te vertellen (filmmuziek, atonale muziek, harde muziek, lieve muziek, lelijk en mooi, alle muziek die ik in mijn leven heb gespeeld, gehoord). Het is niet voor iedereen weggelegd. Het is geen Andre Hazes-nummer met een eenduidig thema. Maar meer Titanic, Mozart, Richard Strauss, John Williams en nog een heleboel door elkaar. Wat ik geleerd heb van deze giganten.

De naam ‘Demolition of Mandere’? Wat het betekent? Niet zo belangrijk, het is voorbij. Es war einmal.

Op de film zie je een grafische weergave van de noten. Geen A-B-C-Bes, maar blokjes in hoog-laag, hard-zacht, lang-kort. Zo werken mijn hersens ook als ik muziek componeer. Geen notennamen, toonsoorten of iets dergelijks. Gewoon een platte weergave van wat muziek is. Geluidsgolven in een grafische verpakking. 

https://soundcloud.com/user-816044537/demolition-of-mandere  

Reacties (0)

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location