Het was een bijzondere dag. 26 April 2018, 'smiddags tegen 15:00 uur.

In de ochtend waren zes Drontenaren verrast met een Koninklijke Onderscheiding en na de lunch kregen alle in Dronten wonende mensen die ooit een onderscheiding hadden gekregen, een lezing aangeboden (een nieuwe traditie, 7de jaar op rij). Het jaar daarvoor, in 2017 was Marco Kroon de gastspreker. Ik mocht dus na hem. 

Aat de Jonge, burgemeester van Dronten had mij een aantal maanden daarvoor gevraagd iets te komen vertellen over mijn werk voor Back to Normandy (www.backtonormandy.org). Dat was best wel een opgave. Hoe vat je 15 jaar werk, uren muziek en vele trips naar Normandië samen in een lezing van maximaal 45 minuten. Maar het moest omwille van de beschikbare tijd. Het werden er 55.

Het was voor het eerst dat ik op deze manier iets ging vertellen over mijn werk voor Back to Normandy. Daarvoor had ik wel lezingen gehouden, maar dan was het over een stukje van mijn werk: een concert in Duitsland, een presentatie over de film Omaha Beach, Honor and Sacrifice. Maar dit? Het was niet eenvoudig. Ik ga de inhoud van de lezing niet herhalen in dit artikeltje, maar hopelijk spreken de foto's voor zich. 

De reacties waren fijn. Diverse mensen die ik al jaren kende vanuit het Drontense kwamen toch wel even zeggen dat ze dit (mijn verhaal en mijn werk) niet kende. In ieder geval niet zo. Ze waren onder de indruk, zeiden ze.  Ik trouwens ook want zoveel Oranje voor mijn neus had ik nog nooit gezien. Uiteraard wel de vele veteranen met hun medailles. Maar dit is toch iets anders. Heel anders en heel eervol. 

Ik bedank iedereen voor de hartelijke ontvangst op het gemeentehuis, de mooie woorden van de burgervader en de hartverwarmende reacties. Een stimulans om door te gaan.