https://www.fredvogels.nl/my-last-song 

Ballads spelen zijn een prachtige manier om in een pianoklank te duiken. Je kan geen langklinkende noten spelen zoals op een viool, maar wel een heleboel tegelijkertijd. Zoals ik al vaker zeg, ik kan geen piano spelen. D.w.z. van blad spelen of überhaupt bekende moppies te spelen of naspelen. Of pianowerken waarbij je handen, rechts en links een eigen leven gaan leiden. Die gespletenheid heb ik tot mijn spijt niet.

Wat ik wel kan is intuïtief mijn weg zoeken in klank. Zo zat ik ooit te pingelen (zoals in deze opname) op een schitterende vleugel in het Concertgebouw in de pauze van een repetitie met o.a. Reinbert de Leeuw. Reinbert stond, zonder dat ik het in de gaten had, een tijdje achter me te luisteren. Ik kreeg een groot compliment van hem vanwege mijn prachtige aanslag, touché zoals hij zelf zei. En dat van een van de beste Satievertolkers.

Je hoort 'My Last Song'. Een opname van zo'n zoektocht over de toetsen. Bas en drums speelde ik zelf achteraf in. Zoals dit soort opnames gaan: één take. Ik kan het nooit twee keer, omdat ik geen piano kan spelen. My Last Song, elke keer weer.

-

Gisteren klonk in mijn hoofd de ‘Last Post’ voor mijn jeugdvriend Johan Dofferhoff. Om hem te eren en te herdenken. Zijn dochter sprak over haar eigen pijn hoe het is om de dochter te zijn van een man met normen en waarden. 

Onbenoemd bleven de feiten die Johan maakten tot de persoon die hij was (geworden). Als dikke vrienden vertel je wel eens dingen aan elkaar die anderen nooit zullen weten of mogen weten. Een van die feiten was dat die normen en waarden in zijn doen en laten ook voor hemzelf golden. Dat klonk altijd door in zijn gevoel voor humor.

Hij sprak nooit over zijn tijd als militair waarbij hij intensief betrokken was bij de bevrijding van de gijzelaars tijdens de treinkaping in het Drentse plaatsje De Punt. Als scherpschutter werd hij ingezet om een spervuur aan te leggen op lege delen van de trein om te voorkomen dat de kapers weer naar de gegijzelden zouden gaan, die in een ander deel van de trein zaten. Bij die beschieting is een gegijzelde omgekomen die daar eigenlijk op die plek niet had moeten zijn. Daarnaast werd bij het binnentreden van de commando’s in de trein werd ook een gegijzelde (Rien van Baarsel, de man van onze vroegere buurvrouw Evaline) gedood. Een van de gijzelaars dreigde op dat moment alle gegijzelden neer te schieten. Bij de actie om dat te voorkomen werd per ongeluk ook Rien getroffen.

Johan kreeg voor zijn inzet de status van veteraan betrokken bij oorlogshandelingen, maar weigerde alle voordelen die aan zo’n status verbonden waren. Hij weigerde het zelfs te vertellen aan zijn omgeving. Nou ja, aan mij dan. Die weigering was niet alleen ingegeven door de impact van de kaping zelf, maar ook omdat hij geen respect kon hebben voor de houding van de Nederlandse regering die de Molukse gemeenschap in zijn ogen onrechtvaardig had behandeld waardoor deze situatie zo had kunnen escaleren. In zijn perceptie onvrijwillige keuze om aan één kant te moeten staan besloot hem tot zwijgen. Hij had een ongenuanceerde houding: er was geen goed of fout, er waren alleen maar doden te betreuren door menselijk falen. Ten koste van mensen die niks met de Molukse zaak te maken hadden, maar nooit meer levend uit die trein zouden stappen.

Zijn kleindochter bracht even licht in deze herdenking met een prachtig klein gedichtje. Johan was gek op haar en zij op hem. Hoe liefde mooi kan zijn.

Na afloop van de dienst hoorde ik van zijn vrouw Elly dat Johan de laatste uren voor zijn dood luisterde naar mijn muziek. Met name ook “My Last Song” die ik aan hem had meegegeven voor deze laatste reis (zie een paar posts hiervoor). Als de muziek afgelopen was werd hij weer onrustig en draaide zij maar weer opnieuw de muziek. Die onrust was wel te verklaren. Hij zei een keer tegen zijn broer Ton Dofferhoff: ’Uit mezelf ga ik niet dood, ze zullen me moeten neerschieten’. Hij wilde leven voor de geliefden om hem heen. 

Het is fijn te weten dat ik op deze manier een steun heb kunnen zijn bij de overgang van Johan naar een nieuwe situatie. Opmerkelijk is dat we zo ons leven zo hebben gedeeld: aan het begin, ruim 60 jaar geleden, als twee schoffies en nu aan het eind.
Het is trouwens niet de eerste keer dat mijn muziek op deze een bijdrage heeft kunnen leveren aan een a.s. overlijden. Een jonge moeder van twee van mijn leerlingen kreeg een agressieve kanker. Ik wilde afscheid van haar nemen vanwege de vele leuke gesprekken die we hadden gehad. Ik mocht er niet meer bij. Ik gaf mijn CD Natural aan de deur af. ’s-Avonds werd ik gebeld of ik toch wilde komen. Ik trof haar aan in het terminale stadium. Zo ziek. Ze zei dat ze luisterde naar mijn muziek en dat het haar rust en vrede gaf. Een dag of wat daarna was ze rustig overleden. De muziek kun je online beluisteren: https://www.fredvogels.nl/stories/natural

Hoe gaat het verder met hen? Ik weet het niet. Ik heb het antwoord nooit gevonden dan alleen in de muziek van een 25-jarige jongen. Ik heb het nagespeeld en in een film geduid wat er tijdens maar vooral ook na het stervensproces gebeurt. Deze muziek heeft me altijd steun gegeven en vertrouwen dat het wel goed komt. Met hen en met mij als het zover is: https://www.fredvogels.nl/stories/tod-und-verklarung.

Reacties (0)

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location