Voor A.

“Vader huilt”. Dat is de titel van de onderstaande compositie. Gebaseerd op (auto)biografische gebeurtenissen, waardoor ik de noten kon schrijven zoals ze zijn geworden. Het is niet zo dat ik een jankebroer ben, maar er zijn zeker momenten geweest dat ik heb gehuild, hard gehuild, wanhopig gehuild. Om zaken die mij heel verdrietig hebben gemaakt. Maar ook vaak, omdat ik moest toekijken, niks kon doen. Machteloosheid. Gevangen in verdriet.

En dan was er ineens die huilpartij. Die bevrijdende huilpartij! Want huilen bevrijdt. Het laat emoties de vrije loop waardoor er weer ruimte komt. Ruimte voor verwerking, ruimte voor een andere blik, ruimte om weer verder te kunnen. Het kunnen huilen is daarom een gunst, een prachtig geschenk. Mensen die zeggen dat huilen voor slappelingen is, die missen wat. Je hebt natuurlijk ook huilers die het huilen misbruiken om andere mensen iets af te dwingen. Maar daar gaat dit verhaaltje, deze muziek niet over.

Ik heb de muziek ruim 10 jaar geleden geschreven in een soort draft (schets). Notabene op mijn verjaardag. Dat was pas een geschenk! En ik heb het nu eindelijk maar eens afgemaakt. Ik heb alle partijen/instrumenten via de computer ingespeeld.

Hoe het werk in elkaar zit:

1. Het begint met een solo voor piano. Ondanks dat ik geen piano kan spelen heb ik intuïtief mijn weg gezocht over de toetsen. Op weg naar mijn verdriet. Deze solo is de basis voor de rest van dit werk.

2. Op 2:28 komt de viool erbij. Die speelt een nieuw melodie terwijl de inspiratie van het eerste stukje (pianosolo) eronder blijft klinken in de begeleiding. Ik ga dan kleuren met de strijkers om het verdriet verder op te zoeken.

3. Op 4:44 wordt de piano van het eerste stukje samengevoegd met de melodie. Je hoort dus eigenlijk twee stukken bovenop elkaar: de pianomelodie van het eerste deel en de vioolmelodie van het tweede deel. Deze twee melodieën komen dus samen in het derde deel. De muziek transponeert bij elk deel naar een hogere toonsoort. Elk deel blijft in majeur. Dus niet mineur, de toonsoort van verdriet die maar verdriet blijft.

Zo gaat het ook met dit werk “Vader huilt”. Het verdriet transponeert, transformeert. De tranen maken schoon. Tranen van uiteindelijk geluk.

Ik hoop dat de luisteraar iets van mijn proces meekrijgt en daardoor zelf wat aandacht geeft, kan geven aan het eigen verdriet.

Now playing :
Vader huilt - 06:55